1. ഉയിർത്തെഴുന്നേൽപ്പ് നാളും മനസാക്ഷിയും: ഉയിർത്തെഴുന്നേൽപ്പ് നാളിനെക്കൊണ്ടും, കുറ്റപ്പെടുത്തുന്ന മനസാക്ഷിയെക്കൊണ്ടും (നഫ്സുൽ ലവ്വാമ) സത്യം ചെയ്തുകൊണ്ടാണ് ഈ അധ്യായം ആരംഭിക്കുന്നത്. മനുഷ്യൻ്റെ എല്ലുകൾ ദ്രവിച്ചുപോയാലും അവയെ വീണ്ടും ഒരുമിപ്പിക്കാൻ അല്ലാഹുവിന് കഴിയുമെന്നും, അവൻ്റെ വിരൽത്തുമ്പുകളെപ്പോലും പഴയപടിയാക്കാൻ അല്ലാഹു ശക്തനാണെന്നും അമാനി തഫ്സീർ വിവരിക്കുന്നു.
2. അന്ത്യനാളിൻ്റെ ഭീകരത: കാഴ്ച മങ്ങുകയും, ചന്ദ്രൻ പ്രഭയറ്റ് പോവുകയും, സൂര്യനും ചന്ദ്രനും ഒരുമിപ്പിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്ന ആ വലിയ ദിവസത്തെക്കുറിച്ച് ഇതിൽ വിവരിക്കുന്നു. അന്ന് മനുഷ്യൻ എവിടേക്കാണ് ഓടിപ്പോകേണ്ടത് എന്ന് ചോദിക്കുമെന്നും എന്നാൽ അല്ലാഹുവിങ്കലല്ലാതെ മറ്റൊരു അഭയസ്ഥാനവുമില്ലെന്നും ചെറിയമുണ്ടം വിവർത്തനത്തിൽ വ്യക്തമാക്കുന്നു.
3. ഖുർആൻ പാരായണത്തിലെ ധൃതി: ജിബ്രീൽ (അ) വചനങ്ങൾ ഓതിത്തരുമ്പോൾ അത് മനഃപാഠമാക്കാൻ വേണ്ടി പ്രവാചകൻ നാവുകൊണ്ട് ധൃതി കാണിക്കരുതെന്ന് അല്ലാഹു ഉപദേശിക്കുന്നു (സൂക്തം 16). ഖുർആൻ പ്രവാചകൻ്റെ ഹൃദയത്തിൽ ഉറപ്പിക്കേണ്ടതും അത് വിവരിച്ചു കൊടുക്കേണ്ടതും അല്ലാഹുവിൻ്റെ ബാധ്യതയാണെന്ന് ഇതിൽ ഉറപ്പുനൽകുന്നു.
4. മുഖങ്ങളുടെ അവസ്ഥ: പരലോകത്ത് ചില മുഖങ്ങൾ തങ്ങളുടെ രക്ഷിതാവിനെ നോക്കി അത്യധികം പ്രസന്നതയോടെ ഇരിക്കും. എന്നാൽ മറ്റു ചില മുഖങ്ങൾ തങ്ങൾക്ക് വരാനിരിക്കുന്ന വലിയ ആപത്തിനെ ഭയന്ന് കറുത്തിരുണ്ടിരിക്കുമെന്നും ഈ അധ്യായം സ്വർഗ്ഗസ്ഥരുടെയും നരകസ്ഥരുടെയും അവസ്ഥകളെ വേർതിരിച്ചു കാണിക്കുന്നു.
5. മരണവേളയിലെ നിസ്സഹായാവസ്ഥ: ഒരാളുടെ പ്രാണൻ തൊണ്ടക്കുഴിയിൽ എത്തുകയും മരണം ഉറപ്പാവുകയും ചെയ്യുന്ന നിമിഷത്തെ അല്ലാഹു ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു. "ആരാണിവനെ രക്ഷിക്കാനുള്ളത്?" എന്ന് അന്ന് ചോദിക്കപ്പെടും. വെറുമൊരു ഇന്ദ്രിയത്തുള്ളിയിൽ നിന്ന് മനുഷ്യനെ സൃഷ്ടിച്ച അല്ലാഹുവിന് അവനെ പുനർജീവിപ്പിക്കാൻ പ്രയാസമില്ലെന്ന് പറഞ്ഞുകൊണ്ട് അധ്യായം അവസാനിക്കുന്നു.